Sint-Annaland, Bruinisse, Sint Philipsland

Het is nu nauwelijks nog voor te stellen, maar tot de 7e eeuw na Christus was het de Belgische rivier de Schelde die uitmondde in wat we nu kennen als de Oosterschelde. Deze was tot in de middeleeuwen niet meer dan een relatief smalle rivierarm. Door afkalving van het land en de voortdurende invloed van stormvloeden vanuit de Noordzee werd de Oosterschelde langzaam maar zeker breder en machtiger.

De mens liet zich echter niet zonder slag of stoot verdringen. Ter bescherming van dorpen en gehuchten werden dijken aangelegd en polders ingepolderd. Lange tijd bleek dit voldoende om de oprukkende zee een halt toe te roepen.

Toch heeft de Noordzee altijd een grote invloed gehad op het leven van de Zeeuwen. De watersnoodramp van 1953 vormde het keerpunt. Deze ramp leidde tot de aanleg van de Deltawerken, bedoeld om de Noordzee grotendeels af te sluiten van de binnenwateren. Alleen bij zware stormen sluiten de stormvloedkeringen; de getijdenwerking is daardoor in beperkte mate behouden gebleven.

De Krammer, in het noordelijkste deel van de Oosterschelde, en de Krabbenkreek zijn met elkaar verbonden via de Zijpe. Deze wateren maken deel uit van een drukbevaren scheepvaartroute tussen Rotterdam, Terneuzen en Gent.

Een absolute aanrader is de 33 meter hoge uitkijktoren midden in de Krammer, op de Philipsdam. Deze dam vormt de scheiding tussen het zoete water van het Volkerak en het zoute water van de Oosterschelde. Ook de Grevelingendam maakt deel uit van dit ingenieuze waterbouwkundige systeem.