Nieuw-Vossemeer, Sint Philipsland, Sint-Annaland

De Nederlandse provincie Zeeland heeft al sinds mensenheugenis een haat-liefdeverhouding met het water. In de loop van haar geschiedenis heeft Zeeland haar huidige vorm en bodemsamenstelling te danken aan de vele watersnoden die het gebied hebben geteisterd. De meest recente staat bij velen nog vers in het geheugen: de watersnoodramp van 1953, die ook op het eiland Tholen en in de provincie Brabant diepe sporen heeft nagelaten.
Na de voltooiing van de Deltawerken zorgt dit verdedigingssysteem tegenwoordig voor voldoende bescherming tegen het hoogwater van de zee.

Dat Zeeland en Brabant waterrijk zijn, merk je direct aan de omgeving. Het landschap wordt gekenmerkt door een enorm weids uitzicht, met aan de horizon pittoreske kerktorens en langs de Krabbenkreek de met regelmaat droogvallende zandplaten. Noch land, noch water. Het typeert de altijddurende strijd tegen het water en benadrukt de identiteit van het eiland Tholen en het westelijk deel van Noord-Brabant. Een bijzonder overgangsgebied dat uiterst interessant is voor broedende en foeragerende vogels.

Het Nationaal Park Oosterschelde strekt zich via de Krabbenkreek uit tot Sint-Philipsland. Het park herbergt een voor Nederland unieke flora en fauna. In de Oosterschelde laten bruinvissen en zeehonden zich met regelmaat zien en talloze vogels vinden hier hun voedsel. Sportduikers verkennen het rijke onderwaterleven, watersporters halen er hun hart op en fietsers en wandelaars vergapen zich aan het uitzicht op de horizon, de karakteristieke molens en de rust van de natuur.