Almelo, Tubbergen, Geesteren

“Een stoplicht springt op rood, een ander weer op groen. In Almelo is altijd wat te doen.”

Een bekende uitspraak van de Almelose cabaretier Herman Finkers. Een satirische knipoog naar de typisch Twentse stad Almelo. Natuurlijk niet letterlijk zo bedoeld. Later is deze uitspraak door de stad juist gebruikt als slogan: “Almelo, altijd wat te doen”.

Hoe dan ook, als fietser vermaak je je opperbest in de regio Almelo. Zeker als je van een landelijke sfeer houdt en liever wegblijft van de drukte. Juist onder de rook van Almelo vind je nog de rust en de reinheid van het Twentse platteland, waar lokale bewoners je aanspreken in onvervalst Nedersaksisch en je graag meer vertellen over de streek waar ze zichtbaar trots op zijn.

In dit deel van Overijssel wisselen verschillende landschappen elkaar af. Veel weilanden natuurlijk, met vredig grazende runderen. Maar vergis je niet: honderden jaren geleden was dit gebied een uitgestrekt, mistig moeras dat door reizigers liever werd gemeden. Pas later is het land gecultiveerd. De Weitemanslanden herinneren nog aan die ontginningsperiode, die lokale arbeiders een zeker bestaan gaf. Tonnen turf werden hier gestoken, via beekjes afgevoerd en verkocht als brandstof.

Dat je in deze streek niet zomaar aan het land van de boeren moet komen, bewees de Boerenopstand in Geesteren en vooral Tubbergen. In 1971 wilde de overheid de landbouwgrond herindelen om het platteland efficiënter in te richten. Dat leidde tot felle discussies, protesten en zelfs rellen. Niet iedereen wilde zijn vertrouwde grond, oude perceelsgrenzen of familieland opgeven. Onder zowel de bevolking als het opgetrommelde gezag vielen gewonden. Uiteindelijk werd het plan verworpen en bleef ruilverkaveling hier jarenlang een uiterst gevoelig onderwerp.